မ်က္ရည္တုိ႔ခမ္းေနသည့္ နာဂစ္ဒဏ္ခံေဒသမ်ားသုိ႔ ခရီးတစ္ေထာက္
(၁)
ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးမႈေတြ မ်ားေစခဲ့သည့္ နာဂစ္မုန္တုိင္းတုိက္ခတ္ ၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္တိုင္းတြင္းရွိ ေလေဘးဒဏ္အခံရဆံုး ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ သံုး ေခါက္ ေရာက္ခဲ့သည္။
ဒလၿမိဳ႕က ထြက္သည္ႏွင့္ ျမင္ရသည့္႐ႈခင္းမ်ားက စိတ္ခ်မ္းသာစရာ တစ္စက္ ကေလးမွ မရွိပါ။ တစ္ခ်ိန္က စိမ္းစိုလန္းဆန္းခဲ့သည့္ သစ္ပင္အိုသစ္ပင္ပ်ဳိမ်ားအားလံုးနီးပါး မရွိေတာ့ၿပီ။ အိုးအိမ္မ်ားလည္း ေျမေနရာတြင္ ျပားျပား၀ပ္လ်က္ရွိေတာ့သည္။ တခ်ဳိ႕ ေနရာ ေတြဆို ကြၽန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ၿပီ။
မိုင္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေဘးဘီက အပ်က္အစီးေတြႏွင့္ အပ်က္အစီးၾကားက ကုန္း႐ုန္းထဖို႔ ႀကိဳးစားေန သည့္ လူေတြကို ၾကည့္ရင္း ကြမ္းၿခံကုန္းေရာက္ခ်ိန္ တြင္ ၿမိဳ႕အ၀င္ရွိ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕မွ ႀကိဳဆိုပါ၏ဆိုသည့္ ေရႊေရာင္ဆုိင္းဘုတ္မွာ ေျမေပၚတြင္ေမွာက္လ်က္သား။ စူးရွသည့္အပုပ္နံ႔မ်ားက လူကို မူးေ၀သြားေစသည္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုး မမွတ္မိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပ်က္စီးေနခဲ့ ၿပီ။ ဒုကၡတရားၾကားမွာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက လမ္းေပၚ မွာ တန္းစီစုေ၀းလ်က္ ရွိေနသည္။ သူတုိ႔အဆိုအရ ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းေ၀မည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ၿပီးတန္းစီ ေနၾကတာဟု ဆုိသည္။
မုန္တုိင္းတိုက္အၿပီး ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔ ေရာက္သည့္တုိင္ လူေသအေလာင္းေတြ ကြမ္းၿခံကုန္း ေခ်ာင္းထဲမွာရွိေနေသးသည္။ ယင္းအပုပ္နံ႔မ်ားကလည္း ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္မွာ ေဟာင္ထလ်က္၊ သုသာန္မွာလည္း မျမႇဳပ္ရေသးသည့္ အေလာင္းေတြ တန္းစီေနေသးသည္။
“စံျပရပ္ကြက္ဘက္ကေသတာဆိုအမ်ားႀကီး။ အေလာင္းေတြက ဒီေရတက္ေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္အထိ ေမ်ာလာတယ္။ သုသာန္ဆီကိုရသေလာက္သယ္ ၿပီး ျမႇဳပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ မႏုိင္ဘူး။ လူေသတာေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ မျမႇဳပ္ရေသးတဲ့ အေလာင္းေတြကို မိုးကာရြက္ဖ်င္နဲ႔ အုပ္ထားရတယ္။ ကြၽဲေသ၊ ႏြားေသ ေတြကျဖင့္ ျမင္တဲ့အတုိင္း မ႐ႈမလွအမ်ားအျပားပဲ” ဟု ၿမိဳ႕ခံတစ္ဦးက ဆိုသည္။
သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာလည္း စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ ေနပံုရသည္။ ေၾကာက္စရာအျဖစ္ဆိုးႀကီးအၿပီး လူတုိင္း လိုလိုပင္ စုိးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနၾကတာကို ေတြ႕ရသည္။ ဒါကေတာ့ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္အၿပီး ငါးရက္အၾကာ ကြၽန္ေတာ္ပထမအႀကိမ္ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕ေရာက္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္သည္။
(၂)
ေမ၁၁ရက္မွာေတာ့ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕နယ္ တြင္းရွိ ေလေဘးဒဏ္ခံေက်းရြာမ်ားသုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။ အထူးသျဖင့္ ကြမ္း ၿခံကုန္းၿမိဳ႕ႏွင့္ သံုးမုိင္ခန္႔သာေ၀းသည့္ ကြၽန္းေခ်ာင္း ေက်းရြာသုိ႔ ဦးတည္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ခါက အလြန္သာယာခဲ့သည့္ရြာကေလးျဖစ္ေသာ္လည္း နာဂစ္ မုန္တုိင္းတိုက္ခတ္ၿပီးေနာက္ အရာအားလံုးပ်က္စီးသြား ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အရာ၀တၳဳေတြတင္မကပါ။ လူေတြ၏ ဘ၀ေတြပါ ပ်က္စီးခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
“ကြၽန္ေတာ့္မိသားစု၀င္ငါးဦးမွာ ေလးဦးေသ ခဲ့တယ္။ မုန္တုိင္းတိုက္တဲ့ညက ကြၽန္ေတာ္တို႔က ကြင္း ထဲမွာရွိေနတယ္။ မုန္တုိင္းတုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးကလည္း သဲသဲမဲမဲပဲ။ ေလကေတာ့ ျပင္းထန္သလားမေမးနဲ႔၊ အစ တုန္းကေတာ့ မိသားစုေတြအကုန္လံုး မတ္တပ္ရပ္ ေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလႈိင္းေတြတက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အကုန္အိမ္ေရာ၊ လူေရာပါသြားတယ္။ မိသားစု၀င္ေတြ ကြဲသြားတယ္။ ေအာ္ေခၚလဲမၾကားေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ လဲ တစ္ညလံုးေသြး႐ူး ေသြးတန္းနဲ႔ေမ်ာေနတာ ေနာက္ ဆံုးေကာက္႐ိုးပံုတစ္ပံုေတြ႕ေတာ့ အဲဒီေပၚမွာတက္ေန ရတယ္။
မိုးလင္းမုန္တုိင္းစဲခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးနဲ႔ ကေလးေတြကိုလိုက္ရွာေတာ့ညေနပိုင္းမွာ ဇနီးနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ ဖက္လ်က္သား ေသေနတာေတြ႕ရ တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္က်န္တဲ့ကေလးႏွစ္ဦးကေတာ့ အခု ခ်ိန္ထိမေတြ႕ေသးဘူး”ဟု လယ္ကူလီလုပ္ အသက္ ေမြးသည့္ ကိုျမတ္ထြန္းကေျပာျပသည္။
၃၁ႏွစ္သာရွိေသးေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ ဆယ္ႏွစ္စာေလာက္ပိုၿပီး အိုစာသြားသည္။ အျဖစ္အပ်က္ ေတြ ျပန္ေျပာျပေနရင္းက တစ္ခါတစ္ခါ အသံေတြ နစ္၀င္ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ အံကိုတင္းတင္း ႀကိတ္ထားသည္။ ဘယ္လိုေျဖေျဖ မေျပႏိုင္ေတာ့သည့္ သူ႔ရင္ထဲကေသာကကို ကြၽန္ေတာ္ခံစားလို႔ရပါသည္။ ေလာေလာဆယ္ သူ႔မွာ ေနစရာအိမ္မရွိ၊ ၀တ္စရာ အ၀တ္မရွိ၊ မိသားစုလည္း မရွိေတာ့ၿပီ။
“ရြာထိပ္မွာ အေလာင္းေတြရွိေသးတယ္ အစ္ကို။သြားၾကည့္ဦးမလား”ေေဒသခံတစ္ဦးက ကြၽန္ ေတာ္တို႔ကိုေမးလာသည္။ သြားၾကည့္ေတာ့ ကေလး အေလာင္းႏွင့္ မိန္းမအေလာင္းေတြျဖစ္ေနသည္။
“အဲဒါ ဟိုဘက္ကမ္းကေသၿပီး ေမ်ာလာတဲ့ အေလာင္းေတြ၊ ဒီမွာတင္ေနတာအစ္ကို။ လူေတြကလဲ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ အေလာင္းေတြဘယ္ရွင္းႏိုင္ မွာလဲ။ ကိုယ့္မိသားစု၀င္ထဲက ေသသြားသူေတြရဲ႕အ ေလာင္းကိုေတာင္ ျပန္မရွာၾကေတာ့တာ”ဟု အဆိုပါ ေဒသခံက ဆက္ေျပာေနသည္။
ဟုတ္ေလာက္ပါသည္။ ရြာထဲကလူေတြမွာ လတ္တေလာေနဖို႔ႏွင့္စားဖို႔အတြက္ လံုးပန္းေနရသည္ မို႔ ကိုယ့္အိမ္သားေတြထဲက မုန္တိုင္းထဲပါသြားသူေတြ ၏ အေလာင္းကိုေတာင္မွ မရွာအားၾကေတာ့။ ေသၿပီးတဲ့ သူက ေသၿပီးၿပီပဲဟု ေျဖေတြးေလးေတြးၾကေတာ့သည္။
“အဲဒီမုန္တုိင္းတိုက္တဲ့ညက တစ္ခါတည္း ေသတာကမွ ေကာင္းသား။ ေသရင္ ေအးေရာ။ သားနဲ႔ ေခြၽးမေသတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ေအးၿပီေပါ့။ ကိုယ္က အသက္ရွင္ေနေတာ့ အခုလို ဒုကၡေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရၿပီ” မ်က္ရည္ေတြသုတ္ရင္း မိန္းမႀကီးတစ္ဦးက ေျပာေန သည္။ သူမအိမ္မွာ တစ္စစီျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္ေထာင္ပရိ ေဘာဂေတြလဲ မရွိေတာ့။ အိမ္မွာ အဓိကရွာေဖြေကြၽးေမြး ေနသည့္ သားႏွင့္ေခြၽးမတို႔ေသဆံုးသြားသည့္အခါ က်န္ ရစ္ခဲ့သည့္ေျမးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အဘြားအို၏ေရွ႕ေရးကို ကာယကံရွင္မေျပာႏွင့္၊ ကြၽန္ေတာ္ပင္ စဥ္းစားလို႔မရပါ။
ေလေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ့္ပစၥည္းမ်ားကို အဆိုပါ ကြၽန္းေခ်ာင္းေက်းရြာတြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ စား၀တ္ေနေရးအခက္အခဲျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ကူညီႏိုင္သည့္ပမာဏနည္းေသာ္လည္း ေက်းရြာ ျပည္သူတို႔အဖို႔ ေရႊျဖစ္ေနသည္။ ယခုလို သူတို႔အကူ အညီရသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ပထမဦးဆံုးျဖစ္ ေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။
ဆိုခဲ့ပါအပ်က္အစီးမ်ားၾကားက ကြၽန္ေတာ္ တို႔ျပန္ထြက္လာသည့္အခါ လယ္ကြင္းထဲတြင္ ျပန္႔က်ဲ ေနသည့္ စပါးအိတ္ ရာေထာင္မ်ားစြာကို လွမ္းေတြ႕ရသည္။ တစ္ခါက ဤေနရာတြင္ လူေတြေနခဲ့ဖူးသည္ဟုသာ စိတ္ကူးျဖင့္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရေတာ့မည္။ တစ္ေနရာ မွာေတာ့ အမိႈက္သ႐ိုက္ဒိုက္မ်ားျဖင့္ ေရာေထြးၿငိတြယ္ ကာ ပ်က္စီးေနသည့္အိမ္ေလးတစ္လံုးကိုေတြ႕ရသည္။ ေလထုထဲလြင့္ပါလာသည့္ အနံ႔အသက္ကသိပ္မေကာင္းလွ။
“ဒီအိမ္က မိသားစုေတြဆို အကုန္လံုးေသ ကုန္တာ။ အေလာင္းေတြက အဲဒီအပ်က္အစီးေအာက္ မွာ အခုထိရွိေနေသးတယ္” ေဒသခံက ရွင္းျပေနသည္။
အတူပါသူေတြကို ႐ုတ္တရက္လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ မ်က္ ႏွာေတြမေကာင္းၾက။ အေတာ္ေလးထိခိုက္ခံစားေနၾက ပံုရသည္။ အခု အျဖစ္အပ်က္ဇာတ္လမ္းကိုေရာ၊ ရြာ ထဲမွာ တစ္ေနကုန္ႀကံဳေတြ႕နားေထာင္ခဲ့ရသည့္ဇာတ္ လမ္းေတြေရာ ေၾကကြဲနာၾကည္းစရာေတြႏွင့္ ျပည့္သိပ္ ေနၿပီမဟုတ္ပါလား။ ရြာကျပန္အထြက္မွာ ေဒသခံတစ္ဦး က ေျပာလိုက္သည့္ ငိုစရာမ်က္ရည္ေတာင္မရွိေတာ့ ဘူးဆိုသည့္စကားကို ကြၽန္ေတာ္ အခုမွ သေဘာေပါက္ နားလည္သြားသလိုရွိသည္။
(၃)
ေမလ ၁၄ရက္တြင္ ဧရာ၀တီတိုင္း ေဒးဒရဲ ၿမိဳ႕နယ္အပိုင္ ေက်းရြာမ်ားျဖစ္သည့္ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္း ေက်းရြာႏွင့္ ေခ်ာင္းႀကီးေက်းရြာတို႔မွ ေလေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားကို ဆန္ႏွင့္အျခားပစၥည္းမ်ား သြားေရာက္ လွဴဒါန္းဖို႔ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕ကို တစ္ေခါက္ေရာက္ခဲ့ျပန္ သည္။
လူေသအေလာင္းႏွင့္ အပုပ္နံ႔မ်ားကေတာ့ အေတာ္ေလးကင္းစင္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ကြမ္းၿခံကုန္း ေခ်ာင္းထဲမွတစ္ဆင့္ စက္ေလွျဖင့္ တိုးျမစ္ကိုျဖတ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းရွိ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းေက်းရြာကို အရင္၀င္ ျဖစ္သည္။
တစ္ခါက စိမ္းစိုညိဳ႕မိႈင္းခဲ့သည့္ ထိုျမစ္ အတြင္းရွိ ကြၽန္းကေလးမ်ားသည္ ယခုေတာ့ ေသြ႕ ေျခာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ကြၽန္းေပၚတြင္ရွိသည့္ ငွက္ေပ်ာၿခံမ်ား မွာမူ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ၿပီး အုန္းပင္တခ်ိဳ႕သာ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ျမင္ရသည္။
ေလွႏွစ္စင္း၀င္စာသာက်ယ္သည့္ ေခ်ာင္း ကေလးထဲမွ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ၀င္သည့္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လက္ ကိုင္ေလာ္စပီကာျဖင့္ ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းမ်ား ေက်းရြာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ေ၀ေပးမည့္အေၾကာင္းေအာ္ သည့္အခါ ေက်းရြာေဒသခံမ်ားမွာ ေၾကာင္ေနၾကသည္။ ဘယ္ကမွ အေထာက္အပံ့ေတြေရာက္မလာ္သည္ မို႔ သူတို႔အေထာက္အပံ့ေတြ မေမွ်ာ္တတ္ၾကေတာ့ဘူးလား မသိ။ ေအာ္လြန္းမကေအာ္ေတာ့ မွ ၀မ္းသာအားရေျပးလာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကူ ထမ္းေပးပါမယ္ဆိုၿပီး ပါလာသည့္ပစၥည္းေတြကို ၀ိုင္း ၀န္းသယ္ခ်ေပးၾကသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာကေလး လူႀကီး အမ်ားႀကီးစုေနၿပီး နာဂစ္မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္စဥ္ က သူတို႔ႀကံဳရသည့္ဒုကၡေတြ၊ ခံစားရမႈေတြကို အေျပး အလႊား ရင္ဖြင့္သည္။ တခ်ိဳ႕ အေမႀကီးေတြက မ်က္ ရည္လည္ရြဲျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ား က်န္းမာခ်မ္းသာပါ ေစဟု တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းေပးၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းဖ်ား ခက္ခက္ခဲခဲလာၿပီး သူတို႔အား ကူညီေထာက္ပံ့တာေတြကိုလည္း အေတာ္အံ့ၾသေနသည္။
“ေရ ေရေပးပါ”ဟု အသက္ငါးဆယ္အရြယ္ လူႀကီးတစ္ဦးက ကြၽန္ေတာ့္နားကပ္လာသည္။ လွမ္း ေပးသည့္ေရဘူးကို အငမ္းမရဖြင့္ၿပီး ေမာ့ ေသာက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ မ်က္လံုးေတြ ျပန္၀င္း လက္လာၿပီးၿပံဳးျပသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ရြာကန္ကပဲေရေသာက္တာ ေလ။ အခုရြာကန္က ဒီေရတက္တုန္းက ေရျမဳပ္ေတာ့ ငန္ေနၿပီ။ ဘာမွေသာက္မရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငတ္ လြန္းမက ငတ္ေတာ့လဲ....”သူကလက္ရွိ သူတုိ႔ အခက္အခဲကိုရွင္းျပၿပီး စကားျဖတ္ထားလုိက္သည္။ သူဆက္မေျပာေတာ့ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္နားလည္ ပါသည္။ ေရငန္၀င္ေနသည့္ ေရကိုပဲ သူတုိ႔ဆက္ ေသာက္ေနရသည္။ အခ်ိန္မရေတာ့သည္မို႔ သူတုိ႔ေတြ ႏွင့္ အေသအခ်ာစကားမေျပာခဲ့ရေသာ္လည္း ဒီရြာမွာ လူေတြဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္ေသလဲဟု ေမးမိ သည္။ လူတစ္ရာ၀န္းက်င္ခန္႔ေလာက္ဟု ေဒသခံေတြ က ေျပာသည္။ ေသတဲ့အေလာင္းေတြကို ဘယ္လို လုပ္လိုက္သလဲေတာ့မေမးမိ။ ေသခ်ာတာကသူတို႔လည္း ျမစ္ထဲေမ်ာတာပါပဲ။
ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာကထြက္ၿပီး တိုးျမစ္ဘက္ စုန္ဆင္းလွ်င္ ေခ်ာင္းႀကီးေက်းရြာကိုေရာက္သည္။ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာလိုပင္ ေခ်ာင္းႀကီးရြာထဲကိုေရာက္ဖို႔ ေခ်ာင္းထဲကို အေတာ္၀င္ရသည္။ ၀င္လာသည့္ေခ်ာင္း႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ကြၽဲေသေတြကို ေတြ႕ရသည္။ စက္ေလွေပၚပါလာသည့္ ေစတနာရွင္ေတြက ေခ်ာင္း႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္မွာရွိသည့္ ကေလးေတြကို ေပါင္မုန္႔ေတြ လွမ္းပစ္ေပးေတာ့ ကေလးေတြ ေပ်ာ္သြားၾကတာေတြ႕ ရသည္။
ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာမွာလိုပင္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကူညီသည့္ ဆန္ႏွင့္အျခား ေထာက္ပ့ံပစၥည္းေတြ လာယူႏိုင္ေၾကာင္း ေအာ္သြားသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတံတား ဆိပ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔စက္ေလွေရာက္ေတာ့ ကေလး လူႀကီးအေတာ္ေလးမ်ားေနတာေတြ႕ရသည္။ ျမစ္ကူး ေခ်ာင္းဖ်ား ေရလမ္းခရီးမွာ ဒီေရအတက္အက်ၾကည့္ သြားရသည္မို႔ ေခ်ာင္းႀကီးရြာမွာလည္း အခ်ိန္မရ။ ဒုကၡ သည္ေတြလည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စုေနၾကသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးကိုသာ ပစၥည္းေတြသင့္ေတာ္ သလို ေ၀ပါဟု အပ္ႏွံခဲ့ရသည္။
စက္ေလွထြက္ခါနီးေတာ့ ေဒသခံလူငယ္ တစ္ဦးကို အေျပးအလႊားေမးၾကည့္ရသည္။ ဒီရြာမွာ အေတာ္ေသၾကသည္ဟု သူကဆိုသည္။
“ကြၽန္ေတာ္ဆို အိုးလဲမရွိ၊ အိမ္လဲမရွိေတာ့ ဘူး။ အခုဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ တက္ေနရတယ္။ ေသ တဲ့လူကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ စာရင္းေကာက္တာေတာင္ လူကိုးဆယ္၀န္းက်င္ေလာက္ရွိမယ္”ဟု ယင္းေဒသခံ လူငယ္က ဆိုသည္။ အေျပးအလႊားမို႔ နာမည္ကို မေမး ခဲ့မိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔အဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြား ေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့သည့္ ပစၥည္းမ်ားက ခုနစ္ရက္စာ ေလာက္ေတာ့ ဖူလံုပါသည္။ ဒီထက္ပိုသည့္ အေထာက္ အပံ့အကူအညီေတြရရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာေပါ့။ အကူ အညီေတြ အမွန္တကယ္ ေရာက္သင့္သည့္ေနရာကို အျမန္အဆန္ေရာက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရသည္။
အျပန္မွာေတာ့ ကြမ္းၿခံကုန္းမွ ရန္ကုန္ ကားလမ္းေဘးက ျပည္သူေတြ ကားလမ္းတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ သူတို႔ကိုပါလာတာေလးေတြ ခ်ေပးခဲ့ဖို႔ အကူအညီေတာင္းေနတာ ေတြ႕ရသည္။ ယခင္ႏွစ္ ေခါက္ ဤလမ္းေပၚျဖတ္သြားစဥ္က ကြၽန္ေတာ္မေတြ႕ ခဲ့ရသည့္ ျမင္ကြင္းႏွင့္အေတြ႕အႀကံဳမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေစတနာရွင္ေတြက ေပးသြားသည့္ ဆန္ထုပ္ေလးေတြ ပိုက္ရင္း ေယာက်္ားရင့္မာႀကီးေတြ၊ မိန္းမေတြ၊ အဘြား အုိေတြ၊ ကေလးေတြ ေနာက္ထပ္ကားေပၚက ပစ္ခ် ေပးမည့္ ပစၥည္းမ်ားကို သူတို႔ေမွ်ာ္ေနၾကတာ ေမွာင္ရီ ပ်ဳိးစအခ်ိန္ထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကားျဖတ္လာရာ လမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ျမင္ေနခဲ့ရသည္။
ပါလာသူအားလံုးက ေရွ႕တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္သြားဖို႔ ေျပာေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဤလူေတြ လမ္း ေဘးမွာ ရပ္ရင္း အကူအညီေမွ်ာ္ေနတာ ေနာက္တစ္ ေခါက္လာရင္ မျမင္ပါရေစႏွင့္ဟုသာ ဆုေတာင္းမိသည္။ ထိုက္သင့္သည့္ အကူအညီေတြ လာပါေစေတာ့၊ အမွန္တကယ္ေရာက္သင့္သည့္ ေနရာေတြကို ေရာက္ ပါေစေတာ့၊ အကူအညီခံစားသင့္သည့္ ျပည္သူေတြ ခံစားရပါေစေတာ့၊ လူသားဆန္သည့္ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေနရာအႏွံ႔ ထြန္းကားပါေစေတာ့...။
(၁)
ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးမႈေတြ မ်ားေစခဲ့သည့္ နာဂစ္မုန္တုိင္းတုိက္ခတ္ ၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္တိုင္းတြင္းရွိ ေလေဘးဒဏ္အခံရဆံုး ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ သံုး ေခါက္ ေရာက္ခဲ့သည္။
ဒလၿမိဳ႕က ထြက္သည္ႏွင့္ ျမင္ရသည့္႐ႈခင္းမ်ားက စိတ္ခ်မ္းသာစရာ တစ္စက္ ကေလးမွ မရွိပါ။ တစ္ခ်ိန္က စိမ္းစိုလန္းဆန္းခဲ့သည့္ သစ္ပင္အိုသစ္ပင္ပ်ဳိမ်ားအားလံုးနီးပါး မရွိေတာ့ၿပီ။ အိုးအိမ္မ်ားလည္း ေျမေနရာတြင္ ျပားျပား၀ပ္လ်က္ရွိေတာ့သည္။ တခ်ဳိ႕ ေနရာ ေတြဆို ကြၽန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ၿပီ။
မိုင္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေဘးဘီက အပ်က္အစီးေတြႏွင့္ အပ်က္အစီးၾကားက ကုန္း႐ုန္းထဖို႔ ႀကိဳးစားေန သည့္ လူေတြကို ၾကည့္ရင္း ကြမ္းၿခံကုန္းေရာက္ခ်ိန္ တြင္ ၿမိဳ႕အ၀င္ရွိ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕မွ ႀကိဳဆိုပါ၏ဆိုသည့္ ေရႊေရာင္ဆုိင္းဘုတ္မွာ ေျမေပၚတြင္ေမွာက္လ်က္သား။ စူးရွသည့္အပုပ္နံ႔မ်ားက လူကို မူးေ၀သြားေစသည္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုး မမွတ္မိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပ်က္စီးေနခဲ့ ၿပီ။ ဒုကၡတရားၾကားမွာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက လမ္းေပၚ မွာ တန္းစီစုေ၀းလ်က္ ရွိေနသည္။ သူတုိ႔အဆိုအရ ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းေ၀မည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ၿပီးတန္းစီ ေနၾကတာဟု ဆုိသည္။
မုန္တုိင္းတိုက္အၿပီး ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔ ေရာက္သည့္တုိင္ လူေသအေလာင္းေတြ ကြမ္းၿခံကုန္း ေခ်ာင္းထဲမွာရွိေနေသးသည္။ ယင္းအပုပ္နံ႔မ်ားကလည္း ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္မွာ ေဟာင္ထလ်က္၊ သုသာန္မွာလည္း မျမႇဳပ္ရေသးသည့္ အေလာင္းေတြ တန္းစီေနေသးသည္။
“စံျပရပ္ကြက္ဘက္ကေသတာဆိုအမ်ားႀကီး။ အေလာင္းေတြက ဒီေရတက္ေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္အထိ ေမ်ာလာတယ္။ သုသာန္ဆီကိုရသေလာက္သယ္ ၿပီး ျမႇဳပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ မႏုိင္ဘူး။ လူေသတာေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ မျမႇဳပ္ရေသးတဲ့ အေလာင္းေတြကို မိုးကာရြက္ဖ်င္နဲ႔ အုပ္ထားရတယ္။ ကြၽဲေသ၊ ႏြားေသ ေတြကျဖင့္ ျမင္တဲ့အတုိင္း မ႐ႈမလွအမ်ားအျပားပဲ” ဟု ၿမိဳ႕ခံတစ္ဦးက ဆိုသည္။
သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာလည္း စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ ေနပံုရသည္။ ေၾကာက္စရာအျဖစ္ဆိုးႀကီးအၿပီး လူတုိင္း လိုလိုပင္ စုိးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနၾကတာကို ေတြ႕ရသည္။ ဒါကေတာ့ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္အၿပီး ငါးရက္အၾကာ ကြၽန္ေတာ္ပထမအႀကိမ္ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕ေရာက္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္သည္။
(၂)
ေမ၁၁ရက္မွာေတာ့ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕နယ္ တြင္းရွိ ေလေဘးဒဏ္ခံေက်းရြာမ်ားသုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။ အထူးသျဖင့္ ကြမ္း ၿခံကုန္းၿမိဳ႕ႏွင့္ သံုးမုိင္ခန္႔သာေ၀းသည့္ ကြၽန္းေခ်ာင္း ေက်းရြာသုိ႔ ဦးတည္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ခါက အလြန္သာယာခဲ့သည့္ရြာကေလးျဖစ္ေသာ္လည္း နာဂစ္ မုန္တုိင္းတိုက္ခတ္ၿပီးေနာက္ အရာအားလံုးပ်က္စီးသြား ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အရာ၀တၳဳေတြတင္မကပါ။ လူေတြ၏ ဘ၀ေတြပါ ပ်က္စီးခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
“ကြၽန္ေတာ့္မိသားစု၀င္ငါးဦးမွာ ေလးဦးေသ ခဲ့တယ္။ မုန္တုိင္းတိုက္တဲ့ညက ကြၽန္ေတာ္တို႔က ကြင္း ထဲမွာရွိေနတယ္။ မုန္တုိင္းတုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးကလည္း သဲသဲမဲမဲပဲ။ ေလကေတာ့ ျပင္းထန္သလားမေမးနဲ႔၊ အစ တုန္းကေတာ့ မိသားစုေတြအကုန္လံုး မတ္တပ္ရပ္ ေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလႈိင္းေတြတက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အကုန္အိမ္ေရာ၊ လူေရာပါသြားတယ္။ မိသားစု၀င္ေတြ ကြဲသြားတယ္။ ေအာ္ေခၚလဲမၾကားေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ လဲ တစ္ညလံုးေသြး႐ူး ေသြးတန္းနဲ႔ေမ်ာေနတာ ေနာက္ ဆံုးေကာက္႐ိုးပံုတစ္ပံုေတြ႕ေတာ့ အဲဒီေပၚမွာတက္ေန ရတယ္။
မိုးလင္းမုန္တုိင္းစဲခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးနဲ႔ ကေလးေတြကိုလိုက္ရွာေတာ့ညေနပိုင္းမွာ ဇနီးနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ ဖက္လ်က္သား ေသေနတာေတြ႕ရ တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္က်န္တဲ့ကေလးႏွစ္ဦးကေတာ့ အခု ခ်ိန္ထိမေတြ႕ေသးဘူး”ဟု လယ္ကူလီလုပ္ အသက္ ေမြးသည့္ ကိုျမတ္ထြန္းကေျပာျပသည္။
၃၁ႏွစ္သာရွိေသးေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ ဆယ္ႏွစ္စာေလာက္ပိုၿပီး အိုစာသြားသည္။ အျဖစ္အပ်က္ ေတြ ျပန္ေျပာျပေနရင္းက တစ္ခါတစ္ခါ အသံေတြ နစ္၀င္ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ အံကိုတင္းတင္း ႀကိတ္ထားသည္။ ဘယ္လိုေျဖေျဖ မေျပႏိုင္ေတာ့သည့္ သူ႔ရင္ထဲကေသာကကို ကြၽန္ေတာ္ခံစားလို႔ရပါသည္။ ေလာေလာဆယ္ သူ႔မွာ ေနစရာအိမ္မရွိ၊ ၀တ္စရာ အ၀တ္မရွိ၊ မိသားစုလည္း မရွိေတာ့ၿပီ။
“ရြာထိပ္မွာ အေလာင္းေတြရွိေသးတယ္ အစ္ကို။သြားၾကည့္ဦးမလား”ေေဒသခံတစ္ဦးက ကြၽန္ ေတာ္တို႔ကိုေမးလာသည္။ သြားၾကည့္ေတာ့ ကေလး အေလာင္းႏွင့္ မိန္းမအေလာင္းေတြျဖစ္ေနသည္။
“အဲဒါ ဟိုဘက္ကမ္းကေသၿပီး ေမ်ာလာတဲ့ အေလာင္းေတြ၊ ဒီမွာတင္ေနတာအစ္ကို။ လူေတြကလဲ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ အေလာင္းေတြဘယ္ရွင္းႏိုင္ မွာလဲ။ ကိုယ့္မိသားစု၀င္ထဲက ေသသြားသူေတြရဲ႕အ ေလာင္းကိုေတာင္ ျပန္မရွာၾကေတာ့တာ”ဟု အဆိုပါ ေဒသခံက ဆက္ေျပာေနသည္။
ဟုတ္ေလာက္ပါသည္။ ရြာထဲကလူေတြမွာ လတ္တေလာေနဖို႔ႏွင့္စားဖို႔အတြက္ လံုးပန္းေနရသည္ မို႔ ကိုယ့္အိမ္သားေတြထဲက မုန္တိုင္းထဲပါသြားသူေတြ ၏ အေလာင္းကိုေတာင္မွ မရွာအားၾကေတာ့။ ေသၿပီးတဲ့ သူက ေသၿပီးၿပီပဲဟု ေျဖေတြးေလးေတြးၾကေတာ့သည္။
“အဲဒီမုန္တုိင္းတိုက္တဲ့ညက တစ္ခါတည္း ေသတာကမွ ေကာင္းသား။ ေသရင္ ေအးေရာ။ သားနဲ႔ ေခြၽးမေသတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ေအးၿပီေပါ့။ ကိုယ္က အသက္ရွင္ေနေတာ့ အခုလို ဒုကၡေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရၿပီ” မ်က္ရည္ေတြသုတ္ရင္း မိန္းမႀကီးတစ္ဦးက ေျပာေန သည္။ သူမအိမ္မွာ တစ္စစီျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္ေထာင္ပရိ ေဘာဂေတြလဲ မရွိေတာ့။ အိမ္မွာ အဓိကရွာေဖြေကြၽးေမြး ေနသည့္ သားႏွင့္ေခြၽးမတို႔ေသဆံုးသြားသည့္အခါ က်န္ ရစ္ခဲ့သည့္ေျမးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အဘြားအို၏ေရွ႕ေရးကို ကာယကံရွင္မေျပာႏွင့္၊ ကြၽန္ေတာ္ပင္ စဥ္းစားလို႔မရပါ။
ေလေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ့္ပစၥည္းမ်ားကို အဆိုပါ ကြၽန္းေခ်ာင္းေက်းရြာတြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ စား၀တ္ေနေရးအခက္အခဲျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ကူညီႏိုင္သည့္ပမာဏနည္းေသာ္လည္း ေက်းရြာ ျပည္သူတို႔အဖို႔ ေရႊျဖစ္ေနသည္။ ယခုလို သူတို႔အကူ အညီရသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ပထမဦးဆံုးျဖစ္ ေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။
ဆိုခဲ့ပါအပ်က္အစီးမ်ားၾကားက ကြၽန္ေတာ္ တို႔ျပန္ထြက္လာသည့္အခါ လယ္ကြင္းထဲတြင္ ျပန္႔က်ဲ ေနသည့္ စပါးအိတ္ ရာေထာင္မ်ားစြာကို လွမ္းေတြ႕ရသည္။ တစ္ခါက ဤေနရာတြင္ လူေတြေနခဲ့ဖူးသည္ဟုသာ စိတ္ကူးျဖင့္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရေတာ့မည္။ တစ္ေနရာ မွာေတာ့ အမိႈက္သ႐ိုက္ဒိုက္မ်ားျဖင့္ ေရာေထြးၿငိတြယ္ ကာ ပ်က္စီးေနသည့္အိမ္ေလးတစ္လံုးကိုေတြ႕ရသည္။ ေလထုထဲလြင့္ပါလာသည့္ အနံ႔အသက္ကသိပ္မေကာင္းလွ။
“ဒီအိမ္က မိသားစုေတြဆို အကုန္လံုးေသ ကုန္တာ။ အေလာင္းေတြက အဲဒီအပ်က္အစီးေအာက္ မွာ အခုထိရွိေနေသးတယ္” ေဒသခံက ရွင္းျပေနသည္။
အတူပါသူေတြကို ႐ုတ္တရက္လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ မ်က္ ႏွာေတြမေကာင္းၾက။ အေတာ္ေလးထိခိုက္ခံစားေနၾက ပံုရသည္။ အခု အျဖစ္အပ်က္ဇာတ္လမ္းကိုေရာ၊ ရြာ ထဲမွာ တစ္ေနကုန္ႀကံဳေတြ႕နားေထာင္ခဲ့ရသည့္ဇာတ္ လမ္းေတြေရာ ေၾကကြဲနာၾကည္းစရာေတြႏွင့္ ျပည့္သိပ္ ေနၿပီမဟုတ္ပါလား။ ရြာကျပန္အထြက္မွာ ေဒသခံတစ္ဦး က ေျပာလိုက္သည့္ ငိုစရာမ်က္ရည္ေတာင္မရွိေတာ့ ဘူးဆိုသည့္စကားကို ကြၽန္ေတာ္ အခုမွ သေဘာေပါက္ နားလည္သြားသလိုရွိသည္။
(၃)
ေမလ ၁၄ရက္တြင္ ဧရာ၀တီတိုင္း ေဒးဒရဲ ၿမိဳ႕နယ္အပိုင္ ေက်းရြာမ်ားျဖစ္သည့္ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္း ေက်းရြာႏွင့္ ေခ်ာင္းႀကီးေက်းရြာတို႔မွ ေလေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားကို ဆန္ႏွင့္အျခားပစၥည္းမ်ား သြားေရာက္ လွဴဒါန္းဖို႔ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕ကို တစ္ေခါက္ေရာက္ခဲ့ျပန္ သည္။
လူေသအေလာင္းႏွင့္ အပုပ္နံ႔မ်ားကေတာ့ အေတာ္ေလးကင္းစင္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ကြမ္းၿခံကုန္း ေခ်ာင္းထဲမွတစ္ဆင့္ စက္ေလွျဖင့္ တိုးျမစ္ကိုျဖတ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းရွိ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းေက်းရြာကို အရင္၀င္ ျဖစ္သည္။
တစ္ခါက စိမ္းစိုညိဳ႕မိႈင္းခဲ့သည့္ ထိုျမစ္ အတြင္းရွိ ကြၽန္းကေလးမ်ားသည္ ယခုေတာ့ ေသြ႕ ေျခာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ကြၽန္းေပၚတြင္ရွိသည့္ ငွက္ေပ်ာၿခံမ်ား မွာမူ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ၿပီး အုန္းပင္တခ်ိဳ႕သာ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ျမင္ရသည္။
ေလွႏွစ္စင္း၀င္စာသာက်ယ္သည့္ ေခ်ာင္း ကေလးထဲမွ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ၀င္သည့္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လက္ ကိုင္ေလာ္စပီကာျဖင့္ ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းမ်ား ေက်းရြာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ေ၀ေပးမည့္အေၾကာင္းေအာ္ သည့္အခါ ေက်းရြာေဒသခံမ်ားမွာ ေၾကာင္ေနၾကသည္။ ဘယ္ကမွ အေထာက္အပံ့ေတြေရာက္မလာ္သည္ မို႔ သူတို႔အေထာက္အပံ့ေတြ မေမွ်ာ္တတ္ၾကေတာ့ဘူးလား မသိ။ ေအာ္လြန္းမကေအာ္ေတာ့ မွ ၀မ္းသာအားရေျပးလာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကူ ထမ္းေပးပါမယ္ဆိုၿပီး ပါလာသည့္ပစၥည္းေတြကို ၀ိုင္း ၀န္းသယ္ခ်ေပးၾကသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာကေလး လူႀကီး အမ်ားႀကီးစုေနၿပီး နာဂစ္မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္စဥ္ က သူတို႔ႀကံဳရသည့္ဒုကၡေတြ၊ ခံစားရမႈေတြကို အေျပး အလႊား ရင္ဖြင့္သည္။ တခ်ိဳ႕ အေမႀကီးေတြက မ်က္ ရည္လည္ရြဲျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးသားမ်ား က်န္းမာခ်မ္းသာပါ ေစဟု တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းေပးၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းဖ်ား ခက္ခက္ခဲခဲလာၿပီး သူတို႔အား ကူညီေထာက္ပံ့တာေတြကိုလည္း အေတာ္အံ့ၾသေနသည္။
“ေရ ေရေပးပါ”ဟု အသက္ငါးဆယ္အရြယ္ လူႀကီးတစ္ဦးက ကြၽန္ေတာ့္နားကပ္လာသည္။ လွမ္း ေပးသည့္ေရဘူးကို အငမ္းမရဖြင့္ၿပီး ေမာ့ ေသာက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ မ်က္လံုးေတြ ျပန္၀င္း လက္လာၿပီးၿပံဳးျပသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ရြာကန္ကပဲေရေသာက္တာ ေလ။ အခုရြာကန္က ဒီေရတက္တုန္းက ေရျမဳပ္ေတာ့ ငန္ေနၿပီ။ ဘာမွေသာက္မရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငတ္ လြန္းမက ငတ္ေတာ့လဲ....”သူကလက္ရွိ သူတုိ႔ အခက္အခဲကိုရွင္းျပၿပီး စကားျဖတ္ထားလုိက္သည္။ သူဆက္မေျပာေတာ့ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္နားလည္ ပါသည္။ ေရငန္၀င္ေနသည့္ ေရကိုပဲ သူတုိ႔ဆက္ ေသာက္ေနရသည္။ အခ်ိန္မရေတာ့သည္မို႔ သူတုိ႔ေတြ ႏွင့္ အေသအခ်ာစကားမေျပာခဲ့ရေသာ္လည္း ဒီရြာမွာ လူေတြဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္ေသလဲဟု ေမးမိ သည္။ လူတစ္ရာ၀န္းက်င္ခန္႔ေလာက္ဟု ေဒသခံေတြ က ေျပာသည္။ ေသတဲ့အေလာင္းေတြကို ဘယ္လို လုပ္လိုက္သလဲေတာ့မေမးမိ။ ေသခ်ာတာကသူတို႔လည္း ျမစ္ထဲေမ်ာတာပါပဲ။
ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာကထြက္ၿပီး တိုးျမစ္ဘက္ စုန္ဆင္းလွ်င္ ေခ်ာင္းႀကီးေက်းရြာကိုေရာက္သည္။ ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာလိုပင္ ေခ်ာင္းႀကီးရြာထဲကိုေရာက္ဖို႔ ေခ်ာင္းထဲကို အေတာ္၀င္ရသည္။ ၀င္လာသည့္ေခ်ာင္း႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ကြၽဲေသေတြကို ေတြ႕ရသည္။ စက္ေလွေပၚပါလာသည့္ ေစတနာရွင္ေတြက ေခ်ာင္း႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္မွာရွိသည့္ ကေလးေတြကို ေပါင္မုန္႔ေတြ လွမ္းပစ္ေပးေတာ့ ကေလးေတြ ေပ်ာ္သြားၾကတာေတြ႕ ရသည္။
ႏွာေခါင္းေခ်ာင္းရြာမွာလိုပင္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကူညီသည့္ ဆန္ႏွင့္အျခား ေထာက္ပ့ံပစၥည္းေတြ လာယူႏိုင္ေၾကာင္း ေအာ္သြားသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတံတား ဆိပ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔စက္ေလွေရာက္ေတာ့ ကေလး လူႀကီးအေတာ္ေလးမ်ားေနတာေတြ႕ရသည္။ ျမစ္ကူး ေခ်ာင္းဖ်ား ေရလမ္းခရီးမွာ ဒီေရအတက္အက်ၾကည့္ သြားရသည္မို႔ ေခ်ာင္းႀကီးရြာမွာလည္း အခ်ိန္မရ။ ဒုကၡ သည္ေတြလည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စုေနၾကသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးကိုသာ ပစၥည္းေတြသင့္ေတာ္ သလို ေ၀ပါဟု အပ္ႏွံခဲ့ရသည္။
စက္ေလွထြက္ခါနီးေတာ့ ေဒသခံလူငယ္ တစ္ဦးကို အေျပးအလႊားေမးၾကည့္ရသည္။ ဒီရြာမွာ အေတာ္ေသၾကသည္ဟု သူကဆိုသည္။
“ကြၽန္ေတာ္ဆို အိုးလဲမရွိ၊ အိမ္လဲမရွိေတာ့ ဘူး။ အခုဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ တက္ေနရတယ္။ ေသ တဲ့လူကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ စာရင္းေကာက္တာေတာင္ လူကိုးဆယ္၀န္းက်င္ေလာက္ရွိမယ္”ဟု ယင္းေဒသခံ လူငယ္က ဆိုသည္။ အေျပးအလႊားမို႔ နာမည္ကို မေမး ခဲ့မိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔အဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြား ေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့သည့္ ပစၥည္းမ်ားက ခုနစ္ရက္စာ ေလာက္ေတာ့ ဖူလံုပါသည္။ ဒီထက္ပိုသည့္ အေထာက္ အပံ့အကူအညီေတြရရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာေပါ့။ အကူ အညီေတြ အမွန္တကယ္ ေရာက္သင့္သည့္ေနရာကို အျမန္အဆန္ေရာက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရသည္။
အျပန္မွာေတာ့ ကြမ္းၿခံကုန္းမွ ရန္ကုန္ ကားလမ္းေဘးက ျပည္သူေတြ ကားလမ္းတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ သူတို႔ကိုပါလာတာေလးေတြ ခ်ေပးခဲ့ဖို႔ အကူအညီေတာင္းေနတာ ေတြ႕ရသည္။ ယခင္ႏွစ္ ေခါက္ ဤလမ္းေပၚျဖတ္သြားစဥ္က ကြၽန္ေတာ္မေတြ႕ ခဲ့ရသည့္ ျမင္ကြင္းႏွင့္အေတြ႕အႀကံဳမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေစတနာရွင္ေတြက ေပးသြားသည့္ ဆန္ထုပ္ေလးေတြ ပိုက္ရင္း ေယာက်္ားရင့္မာႀကီးေတြ၊ မိန္းမေတြ၊ အဘြား အုိေတြ၊ ကေလးေတြ ေနာက္ထပ္ကားေပၚက ပစ္ခ် ေပးမည့္ ပစၥည္းမ်ားကို သူတို႔ေမွ်ာ္ေနၾကတာ ေမွာင္ရီ ပ်ဳိးစအခ်ိန္ထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကားျဖတ္လာရာ လမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ျမင္ေနခဲ့ရသည္။
ပါလာသူအားလံုးက ေရွ႕တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္သြားဖို႔ ေျပာေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဤလူေတြ လမ္း ေဘးမွာ ရပ္ရင္း အကူအညီေမွ်ာ္ေနတာ ေနာက္တစ္ ေခါက္လာရင္ မျမင္ပါရေစႏွင့္ဟုသာ ဆုေတာင္းမိသည္။ ထိုက္သင့္သည့္ အကူအညီေတြ လာပါေစေတာ့၊ အမွန္တကယ္ေရာက္သင့္သည့္ ေနရာေတြကို ေရာက္ ပါေစေတာ့၊ အကူအညီခံစားသင့္သည့္ ျပည္သူေတြ ခံစားရပါေစေတာ့၊ လူသားဆန္သည့္ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေနရာအႏွံ႔ ထြန္းကားပါေစေတာ့...။
No comments:
Post a Comment