``ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရြာဘက္ကို ဘယ္ကယ္ဆယ္ေရးမွ မလာဘူး၊ အစားအေသာက္ ေ၀တယ္ ဆိုတာကလဲ ေလးငါးရက္ တစ္ခါေလာက္ပဲ၊ မေလာက္မငေ၀တာပါ´´လို႔ ရန္ကုန္ တုိင္း ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕နယ္က ပင္လယ္ဘက္က်တဲ့ ရြာေတြျဖစ္တဲ့ ေတာ္ခ်ဳိက္၊ သံဒိတ္၊ ေရတြင္းကုန္း၊ မရမ္း၊ ရွမ္းကန္စတဲ့ ရြာေတြက ရြာသားတစ္ဦးရဲ႕ေျပာစကား၊ သူ႔နာမည္က ကိုျမင့္သန္း...။
သူ႔ကုိ ကြၽဲေပ်ာက္လာရွာလို႔ ရြာတစ္ရြာမွာ ေတြ႕ခဲ့တာပါ။
``ကြၽန္ေတာ့္ကြၽဲေလးေကာင္ မုန္တုိင္းတုိက္ၿပီး ေရႀကီးတဲ့ နံနက္ကတည္းက ေပ်ာက္ သြားတာ၊ ေသလား၊ ရွင္လား မသိဘူး။ ျပန္ေတြ႕လို႔ေတြ႕ျငား လိုက္ရွာေနတာ။ ကြၽဲေတြ ျပန္မေတြ႕ရင္ လယ္ထြန္စရာမရွိေတာ့ဘူး။ အခုလုိက္ရွာတာ ၁၄ရက္ရွိၿပီ။ ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ ေသးဘူး။ စားစရာ၊ ေနစရာရွား ပါးရတဲ့အထဲ ဒီကြၽဲေလးေတြမရွိေတာ့လို႔ လယ္ ျပန္မလုပ္ ႏိုင္ရင္ ကြၽန္ေတာ့္ မိသားစုဘ၀ မေတြးရဲေတာ့ဘူး။ မုန္တုိင္းက်လို႔ မိသားစုတစ္၀က္ ေသၿပီ။ မုန္တုိင္းေၾကာင့္ မေသဘဲနဲ႔ ထမင္းငတ္လို႔ က်န္တဲ့မိသားစု တစ္၀က္ေသရမယ့္အျဖစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနၿပီဗ်ာ´´ဟု မခ်ိတင္ကဲ ေျပာလိုက္တဲ့အသံ။
သူ႔ကိုၾကည့္ေတာ့ အသက္က ၄၀ ေလာက္၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လယ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ခဲ့သူ ဆိုတာကေတာ့ သူ႔ဟန္ပန္နဲ႔ သမန္းဆီတက္ေနတဲ့ သူ႔အသားအေရက သက္ေသ ခံလို႔။
``ရြာက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ၿပီး အိမ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေနႏိုင္တဲ့ သူေတြကေတာ့ လယ္ေရငန္ျမဳပ္တာေလာက္ေပါ့၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို လယ္ဧကနည္းနည္း လုပ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ ကေတာ့ တဲလဲေရထဲပါသြားတယ္။ ခုိင္းစရာ ကြၽဲ၊ ႏြားလဲဆံုး၊ ဘာမွမက်န္ေတာ့ ဒီႏွစ္ လယ္ ဘယ္လို ျပန္လုပ္ရမလဲမသိေတာ့ဘူး၊ မ်ဳိးစပါးလဲ ကုန္ၿပီ´´ဟု သူ႔ရင္ထဲကေန လွ်ံထြက္လာတဲ့ စကားေတြ။
သူ႔မိသားစုအေၾကာင္း ေမးၾကည့္မိေတာ့ သူေနတဲ့ရြာမွာ က်န္ခဲ့တယ္တဲ့။ ``စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ကေတာ့ဗ်ာ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာရတာေလး ေ၀မွ်စားရတာေပါ့။ အခုေတာ့ ဘယ္လုိ စားေနၾကလဲမသိဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္ ရြာကထြက္လာတာ ၁၄ရက္ရွိၿပီ။ ဒီကြၽဲေလးေတြ ျပန္ေတြ႕မွ ကြၽန္ေတာ့္မိသားစုဆီ ျပန္ခ်င္တယ္။ သူတုိ႔ကလဲ ကြၽန္ေတာ္ ကြၽဲေတြနဲ႔ ျပန္လာတာကို ေစာင့္ေနမွာပဲ၊ ေရအတြက္ကေတာ့ မိုးရြာေနတုန္းေတာ့ မပူရဘူးေပါ့။ မိုးမရြာ ရင္ေတာ့ ေသာက္စရာေရအတြက္ ပူရေတာ့မွာပဲ}}။
ေလာေလာဆယ္ သူ ပူပန္ေနတာက သူတုိ႔မိသားစုဘ၀ တစ္ကေနျပန္စႏိုင္ဖို႔ သူန႔ဲ အတူ ရႊံ႕ထဲ႐ုန္းခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ခုိင္းကြၽဲေလးေတြ ျပန္ေတြ႕ဖို႔ အေရးပါတဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငတ္တလွည့္၊ ျပတ္တလွည့္နဲ႔ ရြာစဥ္ေျခက်င္ေလွ်ာက္ၿပီးရွာခဲ့တာ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။
သူ႔လိုလူေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲမွာ ရွိၿပီလဲဆိုတဲ့အေတြးက ရန္ကုန္ ျပန္တဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတြးမိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ သူတို႔တစ္ေတြ ေရွ႕အနာဂတ္ ဘယ္လို ပံုေဖာ္ ၾကည့္ရမလဲ မသိေတာ့။ သူတုိ႔ေတြအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြလုပ္ေပးႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစား မိတယ္။
ေလာေလာဆယ္ ကြၽန္ေတာ္ ကူညီႏုိင္တာကေတာ့ အျပန္လမ္း ျမစ္႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကြၽဲ၊ ႏြားအေသေတြထဲမွာ ကိုျမင့္သန္း ကြၽဲေလးေတြ မပါပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပး ႏိုင္ခဲ့႐ံုသာ။ သူတို႔ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကေတာ့ မွူိင္းမႈံရီေ၀၀ါးလို႔သာေနပါလား။
No comments:
Post a Comment