အရာအားလံုး ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုဖုိးေထာင္ကေတာ့ အားမေလ်ာ့ပါ။ အေပၚအက်ႌ ဗလာႏွင့္ ခါးေတာင္းကို ေျမႇာင္ေနေအာင္ က်ိဳက္ထားသည္။ အပ်က္အစီးမ်ား ၾကားမွ ေကာင္းေသးသည္ဟု ယူဆရသည့္ တိုင္တိုတိုင္စေတြကို ေရြးခ်ယ္ေနသည္။ ဇနီးျဖစ္ သူမွာလည္း ထဘီရင္ရွားႏွင့္ ျဖာသံုးလို႔ရႏိုင္ဦးမည့္ ဓနိပ်က္မ်ားကို သီးသန္႔ ဖယ္ထုတ္ေန သည္။ ႏွီးဖ်ားေနသည့္ သားလုပ္သူကေတာ့ အေဖကို စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာေနသည္။
``မိုးဦးကလဲ က်ေနၿပီအေဖေရ။ လယ္ထြန္ဖို႔ ကြၽဲႏြားလဲမရွိ၊ မ်ိဳးစပါးလဲ ဘယ္မွာရွာရ မလဲ။ မိုးတြင္းႀကီး အိမ္ထေဆာက္ဖို႔ကလည္း ဟိုဟာမျပည့္စံု၊ ဒီဟာ မျပည့္စံုနဲ႔ ..´´
`ဟူး...´ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို သားစကား ၾကားေတာ့မွ ကိုဖိုးေထာင္ခ်ျဖစ္သည္။ နာဂစ္တိုက္ၿပီး သည့္မနက္ကတည္းက ညိႇဳးငယ္ေနခဲ့သည့္ ဇနီးသည္ မ်က္ႏွာမွာလဲ အနည္း ငယ္ ေလးနက္သြားသည္။ အရာအားလံုး ပ်က္စီးသြားသည့္ အေနအထားမွ ကုန္း႐ုန္းထရ သည္မွာ မလြယ္ပါလား။ ဒါက နာဂစ္ဒဏ္ခံခဲ့ရသည့္ ေဒသမ်ားမွ လယ္သမားမ်ား၏ ပံုရိပ္ တစ္ကြက္မွ်သာ ျဖစ္သည္။
ဆရာေမာင္ထင္သာ ရွိေနေသးလွ်င္ ငဘ၀တၳဳကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕လိမ့္ မည္ ထင္သည္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူ႔ေျမသူ႔ေရမွာ ေက်းဇူးရွင္ ကြၽဲႏြားေတြႏွင့္အၿပိဳင္ ႐ုန္းကန္ခဲ့သည္က သူတို႔နိစၥဓူ၀ဘ၀ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ နာဂစ္မုန္တုိင္းက သူတို႔ဘ၀ေတြ ကို တန္ျပန္မုန္တိုင္းထန္ေစခဲ့ေသာအခါ လတ္တေလာ သူတို႔မွာ အိမ္မရွိေတာ့။ သိုေလွာင္ ထားသည့္ ဆန္စပါးေတြ ေရထဲေမ်ာခဲ့ၿပီ။ ကြၽဲေတြႏြားေတြမွာ တစ္ခါက သူတို႔စြမ္းအားျဖင့္ တူးဆြခဲ့သည့္ ေျမေပၚမွာ အတံုးအ႐ုန္း ေသဆံုးခဲ့ရၿပီ။ ေျမႀကီးေပၚ ေရတေဖာင္ေဖာင္ လယ္ယာေျမေတြေပၚမွာ ႐ုန္းခဲ့တုန္းက မပင္ပန္း၊ ဆံုး႐ံႈးျခင္း ေလာကဓံတရားႏွင့္ ႀကံဳေတာ့မွ လယ္သမားေတြခမ်ာ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာတြ ရင့္ေရာ္ခဲ့ရေတာ့သည္။
ေစတနာရွင္ ကားတန္းႀကီးေတြကို ရန္ကုန္ကထြက္သည္ႏွင့္ ျမင္ရသည္။ ဆန္၊ ေဆး၀ါး၊ အ၀တ္အထည္ႏွင့္ အျခားအေထာက္အပံ့ ပစၥည္းမ်ားကို သူတို႔ နာဂစ္ဒဏ္ခံရသည့္ ေဒသမ်ားမွ ျပည္သူေတြကို ေ၀ေပးေနသည္။ အားလံုးက တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ေတြ ျဖစ္သည္။
``ကြၽန္ေတာ္တို႔က ႐ံုးပိတ္ရက္ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္ပဲ ဆင္းႏိုင္တယ္ အစ္ကို။ ၾကားရက္ ေတြ မဆင္းႏိုင္ဘူး။ အဓိကေတာ့ ဆန္ပါတယ္။ ေဆး၀ါး ပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ေတြ ပါတယ္။ မေလာက္ငမွန္း သိေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လဲ ကိုယ္တတ္စြမ္းသေလာက္ေပါ့´´ အလွဴရွင္ ယာဥ္ေၾကာေတြ ဒလ-ကြမ္းၿခံကုန္း လမ္းေပၚမွာ ပိတ္ေနစဥ္ ေစတနာရွင္ ကိုထြန္းဦး၏ ခရီးသြားဟန္လြဲ ေျပာျပခဲ့တာျဖစ္သည္။
နာဂစ္တိုက္ခတ္ခဲ့ၿပီး ၁၅ရက္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ပ်က္စီးခဲ့ရသည့္ အိုးအိမ္ ေတြမွာ မျပဳျပင္ဘဲ ရွိေနေသးသည္။ လတ္တေလာေနလို႔ရႏိုင္မည့္ တစ္ဖက္ယပ္ ယာယီတဲ ေလးေတြ ထိုးေနရသည္။ ေစတနာရွင္ေတြနဲ႔ အလွဴရွင္ေတြက တတ္စြမ္းသေလာက္ ေထာက္ပံ့ေနၾကသည္မို႔ စားစရာကေတာ့ ရေနသည္။ မုန္တိုင္းတိုက္ၿပီး ႀကီးျမင့္သြားသည့္ သြပ္ေစ်း၊ ဓနိေစ်းမ်ားႏွင့္ေတာ့ ဤဒုကၡသည္ေတြ အိုးအိမ္ျပန္ေဆာက္ဖို႔ ဆိုတာ စဥ္းစားမရ ေသးပါ။
``ဘယ္ေဆာက္ႏိုင္ဦးမွာလဲ ညီေလးရယ္။ ဓနိေစ်းကလဲ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေနၿပီ။ ဒါေတာင္ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဓနိေတာေတြလဲ အကုန္ပ်က္စီးသြားေတာ့ ရွားေနတယ္´´ ေဒးဒရဲၿမိဳ႕နယ္အပိုင္ ေခ်ာင္းႀကီးေက်းရြာမွ ကိုျမင့္ျဖစ္ပါသည္။
မိသားစု သုံုးဦးသာရွိသည္မို႔ သူ႔ယာယီတဲေလးမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ က်ဥ္းလြန္း လွေသာ္လည္း သူတို႔အဖို႔ေတာ့ ဘာႏွင့္မွ်မလဲႏိုင္သည့္ နိဗၺာန္ဘံုေလး ျဖစ္သည္။ ထိုနိဗၺာန္ဘံု ေလးကို တာေပၚလင္စ အေဟာင္းမ်ားႏွင့္ စပ္ခ်ဳပ္ၿပီး မိုးထားသည္။
အစတုန္းကေတာ့ သူ႔အိမ္မွာ အႀကီးႀကီးပါဟု ကိုျမင့္က ရွင္းျပေနသည္။ သူတို႔ အလုပ္က တိုးျမစ္ထဲမွာ ငါးသေလာက္ပိုက္ေမ်ာသည္။ ယင္းအလုပ္ျဖင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။
``မုန္တုိင္းတိုက္တဲ့ညက ေလွဆိပ္မွာ ေလွနဲ႔ ပိုက္ေဖာင္ကို ထားခဲ့တယ္။ ေရလုံးေတြ တက္လာေတာ့ ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားတဲ့ေလွလဲ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ေမ်ာပဲ သြားတာလား၊ ဘယ္ ေနရာ ေရာက္ၿပီး နစ္ျမဳပ္သြားၿပီလဲ မသိေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လဲ လုိက္မရွာခ်င္ေတာ့ ပါဘူးဗ်ာ´´ဟု ကိုျမင့္က ရွင္းျပသည္။
လုပ္ကိုင္စားစရာမရွိေတာ့ ခင္ဗ်ား ဘာဆက္လုပ္မလဲ ကြၽန္ေတာ္ေမးမိသည္။ ``ျျဖစ္သလို ရင္ဆိုင္႐ံုေပါ့ဗ်ာ၊ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ အရာအားလံုးကေတာ့ အရင္အတိုင္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး´´ သူေျပာျပေနသည္။ ေျပာေနရင္းက သူ႔အသံေတြ နစ္၀င္သြားတာ ကြၽန္ေတာ္ သတိထားမိပါသည္။
``ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လဲ လုပ္ေပးႏိုင္တာ လတ္တေလာ စားဖို႔နဲ႔ ၀တ္စရာ နည္းနည္းရဖို႔၊ ေျပာရရင္ သူတို႔ ငတ္မေသ႐ံုေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ ပ်က္စီးသြားတဲ့ အိုးအိမ္ေတြကို ျပန္ေဆာက္ေပးဖို႔ အထိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မတတ္ႏိုင္ဘူး´´ အပတ္စဥ္ ေလေဘးသင့္ခဲ့ရသူေတြကို သြား ေရာက္ လွဴဒါန္းေနသူတုိ႔၏ အေျပာျဖစ္ပါသည္။
ပံုမွန္အားျဖင့္ ယခုအခ်ိန္ဆိုရင္ လယ္သမားေတြ လယ္ယာထြန္ရက္ခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ နာဂစ္ဒဏ္ အႀကီးအက်ယ္ခံခဲ့ရသည့္ ေဒသေတြမွာ လယ္သမားေတြ ဘာဆိုဘာမွ မစတင္ႏိုင္ၾကေသးပါ။ ကြၽဲ၊ ႏြားျဖင့္သာ အမ်ားစုလုပ္ကိုင္ၾကသည္မို႔ ကြၽဲေတြ၊ ႏြားေတြ ေသဆံုး ခဲ့ရသည့္အခါ လယ္ထြန္စရာေတြ ဘာမွ် မက်န္ေတာ့။ ေရစိုေရျမဳပ္ကာ ပ်က္စီးခဲ့သည္မို႔ မ်ဳိးစပါး ဘယ္မွာရွာရမည္လဲ သူတို႔မစဥ္းစားတတ္ေတာ့။ မုိးလြန္မွ ထြန္ခ်ရမည္ဆိုလည္း ခ်ရပါ ေစေတာ့။ ေသခ်ာသည္က ေလာေလာဆယ္ သူတို႔ ဒါကို မစဥ္းစားအားၾကေသးပါ။
``လယ္ယာေျမေတြ အကုန္ေရငန္၀င္ကုန္ေတာ့ စိုက္လို႔ပ်ဳိးလို႔လဲ ေကာင္းမွာမဟုတ္ ေတာ့ပါဘူး။ လုပ္လို႔ရတယ္ ထားဦး။ ဘယ္မွာလဲ မ်ဳိးစပါး။ ဒီေဒသႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ စပါးက်ီေတြအကုန္ ေရထဲပါ။ မပါလဲ ေရစိုေရျမဳပ္ဆိုေတာ့ မ်ဳိးစပါးေကာင္းေကာင္း ဘယ္သူ႔ ဆီမွာမွ သြားမွာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ထြန္ဖို႔ယက္ဖို႔ ဘယ္မွာလဲ ကြၽဲ၊ ႏြား။ တခ်ဳိ႕ေတြဆို ကြၽဲတစ္ရွဥ္း(ႏွစ္ေကာင္)ေလာက္နဲ႔ လုပ္ၾကတာ။ အဲဒီႏွစ္ေကာင္ ေသသြားေတာ့ ဘာနဲ႔သြား လုပ္မလဲ´´ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ ေက်းရြာတစ္ခုမွ လယ္သမားတစ္ဦး ေျပာျပခဲ့တာ ျဖစ္ သည္။
အဆိုးဆံုးက သူတို႔တစ္ေတြ အပ်က္အစီး ၾကားထဲက ျပန္လည္ လူးလဲထဖို႔ စိတ္ဓာတ္ ခြန္အားႏွင့္ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကူညီမႈမ်ား အားနည္းေနေသးတာ ျဖစ္သည္။ ဒါကေတာ့ ေစာေစာ က ေျပာခဲ့သည့္ ေစတနာရွင္ေတြလည္း တတ္ႏိုင္မည့္ကိစၥ မဟုတ္ပါ။
``သူတို႔လယ္ယာေျမေတြ ျပန္ျပဳျပင္ဖို႔၊ အလုပ္ အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြ ျပန္ဖန္တီးေပးဖုိ႔။ ပ်က္စီးသြားတဲ့ အုိး၊ အိမ္ေတြ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေပးဖို႔က်ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မတတ္ႏိုင္တဲ့အပိုင္း ျဖစ္သြားၿပီဗ်ာ´´ဟု မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ခဲ့ရသူေတြကို တတ္တက္ၾကြၾကြ အကူအညီေပးေနသည့္ လူငယ္တစ္ဦးက ေျပာသည္။
သူေျပာသလိုပင္ ရန္ကုန္က ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အေထာက္အပံ့ေတြ သြားေရာက္အကူအညီေပးေနသူ မ်ားမွာလည္း အကန္႔အသတ္ႏွင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။ မုန္တုိင္းတိုက္ၿပီးခဲ့တာ တျဖည္းျဖည္းရက္ေတြၾကာလာ သည္ႏွင့္အမွ် ေစတနာရွင္မ်ားမွာလည္း လက္ပန္းက် လာႏိုင္ပါသည္။ တစ္ဆက္တည္း ယခုအေျခအေန အတုိင္းသာ ဆက္လက္သြားပါက ေလေဘးဒဏ္ခံခဲ့ ရသူမ်ား၏ ဒုကၡတရားမွာလည္း ေနျမင့္ေလ အ႐ူးရင့္ ေလ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ေစတနာရွင္ေတြ၏ ကူညီမႈ တျဖည္းျဖည္း လက္ပန္းက်သြားခ်ိန္ ဤမုန္တိုင္းသင့္သူမ်ား၏ အေနအထားမွာလည္း ယခုထက္ပိုၿပီး တုိးတက္ မလာခဲ့ေသးေသာ္...။ အက်ပ္အတည္းမ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕တြင္ စိန္ေခၚမႈမ်ားအျဖစ္ ေစာင့္ႀကိဳေနပါသည္။
``ကြၽန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္တာ တာေပၚလင္စေတြ၊ မ်ဳိးစပါးေတြ၊ သြပ္ေတြနဲ႔ လယ္ထြန္ဖို႔ ထြန္စက္ေတြဗ်။ ဒါေလးေတြရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီတစ္မိုးတြင္းအတြက္ေတာ့ ျပန္ၿပီး အလုပ္ လုပ္လို႔ရၿပီ။ က်န္တာကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းလုပ္ယူရမွာေပါ့ဗ်ာ´´ဟု ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕နယ္ ကြၽန္းေခ်ာင္းရြာမွ လယ္သမားတစ္ဦးက ေျပာသည္။
သူတို႔ရြာေတြကို ယခုရက္ပိုင္းအတြင္းမွာေတာ့ ေစတနာရွင္ေတြ၏ ကားေတြေရာက္ လာၿပီး အစားအစာႏွင့္ အေထာက္အပံ့ တခ်ဳိ႕ေ၀မွ်လာသည္ဟု ေဒသခံေတြက ဆိုသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ တစ္အိမ္ေထာင္ သြပ္ဘယ္ႏွခ်ပ္ေ၀သည္ကို သူတို႔ၾကားေနရေသာ္လည္း မရၾက ေသးပါ။ ေစတနာရွင္မ်ားေၾကာင့္ စားဖို႔ ထမင္း နပ္မွန္ေနသည္ႏွင့္သာ ေက်နပ္ရသည္။
အဆိုပါရြာေတြမွာ ယခင္က လယ္သမားက လယ္လုပ္ၿပီး တံငါလုပ္သူေတြက တုိးျမစ္ေၾကာမွ ငါးသေလာက္ ပိုက္ေတြေမ်ာၿပီး ၀မ္းေက်ာင္းၾကသည္။ ယခုမူ သူတို႔မွာ ပိုက္ေဖာင္ေတြ၊ ေလွေတြ မုန္တိုင္းထဲမွာ ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရၿပီမို႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔ရာ အေတာ္ ခက္ခဲရေလၿပီ။
``ပုံမွန္အခ်ိန္ေတြ ဆိုရင္ေတာင္ ၀ါဆို၀ါေခါင္မွာ ဒီေဒသက လူေတြ က်ပ္တည္းၾက တယ္။ ၀ါဆို ၀ါေခါင္ အုိးေပါင္ခြက္ေပါင္လုိ႔ေတာင္ ဆိုရတဲ့ အေနအထားေလ။ အခုလဲ ကဆုန္ ဆိုေတာ့ သိပ္မၾကာေတာ့ဘူးေလ။ ဒီႏွစ္က ပိုဆိုးၿပီေပါ့။ အလွဴရွင္ေတြကလဲ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ လွဴဒါန္းႏိုင္မွာလဲဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတာ့ ေရွ႕ဘယ္လိုစခန္းသြားရမယ္ဆိုတာ မစဥ္းစား တတ္ေသးဘူး´´ဟု ကြၽန္းေခ်ာင္းရြာသားတစ္ဦးက သူ႔ေဒသ အေျခအေနကို ရွင္းျပသည္။
ေဒသခံေတြကေတာ့ ေနစရာအိမ္ေလးေတြ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေပးမည့္ အကူ အညီ အေထာက္အပံ့မ်ားကို အားတက္သေရာ ေမ်ာ္ေနၾကတာေတြ႕ရသည္။ ဒါကလည္း လူ႔အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္ မဟုတ္ပါလား။ ေလာေလာဆယ္တြင္ ရန္ကုန္ႏွင့္ အျခားေဒသမ်ားမွ ေစတနာရွင္မ်ား၏ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္အကူအညီမ်ားေၾကာင့္ သူတို႔စားဖို႔အေရး အဆင္ေျပေန ေသာ္လည္း ေရရွည္ ခရီးဆက္ရမည့္ သူတုိ႔ဘ၀ရပ္တည္ေရးအတြက္ေတာ့ စဥ္းစားရင္း ရတက္မေအးၾကပါ။
အပ်က္အစီးၾကားမွ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကို သူတုိ႔ လက္လွမ္းမမီပါ။ အရာအားလံုး ပ်က္စီး ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရၿပီမို႔ တတ္ႏုိင္သူေတြ ၀န္းမွ၀ိုင္းမွသာ ျဖစ္ပါေတာ့မည္။
ထြန္ေရးငင္ခ်ိန္ေရာက္ေနသည့္တိုင္ လုပ္ငန္းမစႏိုင္ေသးသည့္ ဆားငန္ေရေတြလႊမ္း ေန ေသာ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ လယ္ကြင္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ေငးေနမိသည္။ တစ္ခါက စိမ္းလန္းခဲ့ေသာ လယ္ယာေျမေတြ၊ သာယာလွပခဲ့ေသာ ရြာႀကီးေတြ၊ စည္သံေျဗာသံေတြ ႏွင့္ ညံစည္ခဲ့ေသာ ဘုရားေက်ာင္းကန္ ဇရပ္ေတြ၊ လယ္ေတြရွိေနသေရြ႕ တို႔ထမင္းမငတ္ပါဘူးဟု မာန္တင္းခဲ့သည့္ ေက်းဇူးရွင္ ေတာင္သူဦးႀကီးေတြ...။
အိပ္မက္တစ္ခုအျဖစ္ အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီဟု ကြၽန္ေတာ္မေတြးခ်င္ပါ။ အရာ အားလံုး ပ်က္စီး ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရၿပီးသည့္ေနာက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔သာ ဦးတည္စဥ္းစားရပါ ေတာ့မည္။ ေတြးရင္းေငးရင္းျဖင့္ ေႏွာင္ႀကိဳးမ်ားမွ ဘာမွဆံုး႐ႈံးစရာမရွိဆိုေသာ စကားကို ၾကားေယာင္ လာသည္။ အကူအညီ ေရာက္မလာေသာ္လည္း အပ်က္အစီးေတြၾကားထဲမွ ရွိသည့္ခြန္အားျဖင့္ ကုန္း႐ုန္းထဖို႔ ႀကိဳးစားေနေသာ ကိုဖိုးေထာင္တို႔မိသားစု၏ လူသား အားမာန္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ခံစားလိုက္ရသည္။
No comments:
Post a Comment